Hrannar Jónsson (hj-piratahlid)

Stundum finnst mér að ég upplifi áhugaverðustu tíma mannkynssögunnar. Stundum finn ég líka fyrir lamandi vanmætti og mér finnst ég ekki geta gert meira en að borðað poppkornið mitt og horft á.

Ég var dálítið tvístígandi með að leggja út í prófkjör. Það er oft þannig stórum ákvörðunum fylgir óvissa en þeir segja líka að áhugaverða lífið búi fyrir utan þægindarammann. En nú þegar skrefið er stigið er ég er himinlifandi að vera innan í þessari kviku sköpunar og hugmynda sem Píratar eru í dag.

Ég held að núna höfum við hér á Íslandi ofurlítinn glugga tækifæra. Píratar hafa verið að mælast með mikið fylgi í skoðankönnunum. Ég skil það þannig að margir vilji breytingar. Mörgum finnst við ekki hafa almennilega tekið til eftir hrunið. Ég er einn af þeim.

Mér finnst mikilvægt að ný stjórnarskrá verði tekin upp. Mér finnst valdefling mikilvæg því hér á landi og út um allan heim upplifir fólk mikinn vanmátt. Breytingar á tækni og samskiptum og atvinnu verða bara hraðara ef eitthvað er. Ég held við getum þarna verið fyrirmynd fyrir marga aðra. Svo er mikilvægt að þjóðin treysti Alþingi. En það er ekki síður mikilvægt að Alþingi treysti þjóðinni.

Ég hef verið Pírati í nokkur ár og hefur í dálítinn tíma klæjað eftir að taka meiri þátt í pólitískri umræðu. En síðustu þrjú og hálft ár hef ég verið formaður í landssamtökunum Geðhjálp og ákvað að halda mig til hlés í annarri umræðu en þeirri sem snýr að geðheilbrigðismálum. Hjartað liggur í þeim málaflokki og þar held ég að við getum gert miklu betur.

Ég er fæddur í Hafnarfirði og ólst þar upp til 15 ára aldurs. Síðan þá hef ég búið á Húsavík, í Kópavogi, Reykjavík, Chennai á Indlandi og Mílanó á Ítalíu.

Eins og svo margir Íslendingar hef ég prófað ýmislegt þegar kemur að atvinnu. Blaðaútburð, verslunarstörf, byggingavinnu, áhaldahúsið, mjólkurbú og sölumennsku. En tölvur fóru fljótt að laða mig til sín og fyrir meira en 20 árum fór ég að vinna í geiranum.

Ég hef starfað hjá ýmsum hugbúnaðarhúsum á Íslandi og erlendis. Um tíma starfaði ég á Indlandi og setti þar m.a. á fót hugbúnaðarfyrirtæki. Síðustu fjögur árin hef ég starfað hjá fyrirtækinu Stólpa viðskiptalausnum við hugbúnaðarþróun.

Ég er 52 ára og einhleypur.

Mér hefur verið sagt að raunverulegt hugrekki felist í því að segja hver maður er af öllu hjarta. Svo ég segi að ég sé uppgjafa lukkuriddari. Í reglu Don Kíkóta. Þar lærir maður við berjast við blekkingar — og tapa. Sú regla, þó hún geti verið erfið, er ekki versti skól
Ég var dálítið tvístígandi með að leggja út í prófkjör. Það er oft þannig stórum ákvörðunum fylgir óinn. Ég beið ósigur í Bootle og Bagherat, Chennai og Chittagong, Madurai og Mílanó. Nú til dags geng ég hins vegar undir borða hins heila hjarta og ég vakna á hverjum degi og reyni að bera virðingu fyrir öllum sem ég mæti.

Hér er svo kynningarsíðan mín: http://hrannarpirati.net